İyi olacağım. En başta bunu yazayım. Sonra bugünleri yazayım. Mood stabilizator’ım çok düşük dozda. Sabah güneşliyim gülüyorum, öğlen yağmurluyum ağlıyorum, sonra ölesim kendime kıyasım geliyor. Sonra yine güneş açıyor. Şey gibi, Spotify dinlerken, her şarkıda mod değişir ya, öyleyim. Doktorum yavaşça arttırıyor ama ben, bugünlerde yaşanan şeylerden dolayı, delirmenin eşiğindeyim. Tüm hafta çalıştığım yetmezmiş gibi,…

Dayan Sophie dayan. Şurada Haziran sonuna ne kaldı. 1 ay tatil yapacağım sonrasında. Annemler de ilk New York’a gelmeye karar verdi. Sonra geçeceğiz Michigan’a. Eğlenceli bir yaz olacak. Biraz da Michigan’da zaman geçirip, İzmir’e akacağız. Dün çok üzüldüm. Çok ama çok. Hem haklarım çiğnendi, hem de aramama izin verilmedi. Potansiyel tehlikeymişim. Hayatım boyunca, dalından gül…

Kendimi kreşe bıraktım her sabahki gibi. Gece yağmur sesi açtım. Öyle derin uyumuşum ki, 12 saat boyunca. Günü hatırlayamadım kalkınca. Dün, kolay birgün değildi ama bugün daha kolay bir gün olacak. 2.30’a kadar, çünkü Pine Rest’e gidip, HIPPA ihlalini konuşacağım. Soruşturma açılacak. Yeter bu kurumdan çektiğim. Sağlık dosyalarımda her şey var. Her şey ama her…

Hastayken, nasıl kreşte çalıştığım sorgulanabilir. Ben, kendimi yazdırıyorum kreşe. Sınıfın listesindeki ilk kişi benim. Tüm gün, 4 bebekle bir odada kapalıyım. Oyuncaklar, dinlendirici müzikler ve en önemlisi canlı oyuncaklar saydığım, beraber oynadığım bebekler. Evden daha rahat bir ortam kreş. Lakin bugün işler yolunda gitmedi. Kalbim ağrıyıp, soğuk terler atınca, soluğu hastanede aldım. Kalbimdeki çarpıntıyı durduramıyordum….

Kendimi, sarıp sarmalayıp, uyuyan bir Sarman’ım bugün. Tüm tembelliğim üzerimde. Dışarıda uzun zamandan sonra, ilk defa güzel bir hava var. Değerlendiremiyorum. Canım da istemiyor. Sürekli o şehri düşünüyorum. Rüyamda da konu orası. Delirtiyor Panda. Gerçekten delirtiyor. Bu ne tutku, bu ne vazgeçemezlilik, ne olursa olsunculuk. Tatilde mi onu da bilmiyorum. Değil sanki. İlaçlarıma yeniden başladım….

Rüyamda kapatıldığım, cezalandırıldığım kuleler bile kırmızı olsa, hala aşığımdır. Zor günler geçiriyor Panda, şehrini üzüyorlar. Bense, Amerika’daki şımarık ve gerizekalı hayatımı geçirmekle meşgulüm. Bir de bundan şikayet ediyorum. Bir de akıl sağlığım yeride değil. Ah ya, ne güzel bırakmıştım ilaçları. Şimdi almazsam, en sevdiğimi daraltacağım ona yazarak, onu zor duruma sokacağım. Kalkıp yanına gitmeye kalkacağım….

Bipolar ve Borderline. Bipoların ruh hali sezonluk değişir, Borderline’ın ise saatler içinde. Benim dakikalar içinde bile değişiyor. 5 gününce annemin doğum günüydü. Ona dünyada en zoru benim olmak, dedim. Kafamda ise komik bir şey daha oluştu o an: Benim Pandam olmak da zor. Dün Aziz Patrick günüydü. Yeşil bira günü olarak da bilirim. Uzun süredir,…

2 gün once, iyileştim, kutlamak için dışarı çıkalım demem ve daha kötü olmam. Hafta sonu, alt kata bile inemedim, yatağımdan çıkamadım. Sürekli kustum, bir yerden sonra, midemde bir şey olmamasına rağmen hala kasılarak kusmaya çalıştım. Şimdi korkudan su bile içemiyorum. Nasıl bu kadar hasta oldum anlamıyorum. Dışarıdan yemek yemek, benim için her zaman iddialıdır ama…

ICU’da bir kere daha anladım ki, hayat kimsenin üzülmemesi gerektiği kadar kısa ve içini sadece sevgi ile dolduracak kadar değerli. Bir ömür, kesinlikle Grand Rapids’te geçmez. Yalnız veya sevdiği ile binmeli insan cruise’lara, yeniden keşfetmeli dünyayı. Başka başka yerlerinde yaşamalı. Savaş olmayan bir yerinde, mutlu olmayı başarmalı. Kitabı yazmaya karar verdim. Bir bahar günü başlayacağım…